مدتي است وقتي در جمع هستم، عجيب احساس تنهايي مي كنم...

ديگر نمي توانم بيشتر از اين نزديك شوم، ديگر نمي توانم. راه هاي پر پيچ و خم روحم همه به تاريكي ختم شده اند، بي هيچ نشانه اي از روشنايي و نور...

"از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت"

دیگر هیچکس در من زندگی نمیکند. همه رفتهاند. همیشه از اینکه به درونم سرک بکشم میترسیدم، میترسیدم حتی تو هم نباشی و رفته باشی و الان که فهمیدم هیچوقت نبودهای و من فقط فکر میکردم که هستی، چقدر آرام میگیرم و چقدر زیبا میشود این خلاء بیانتهای درونم...